Laten we eerlijk zijn: middelmatigheid is comfortabel. Het is als die oude, versleten trui die je maar blijft dragen omdat hij bekend en vertrouwd aanvoelt, ook al weet je dat hij allang niet meer in de mode is. En ja, elke dag ziet er wel een beetje hetzelfde uit. Je staat op, doet je ding, komt thuis en ploft neer op de bank. Het leven kabbelt voort, niet te opwindend, maar ook niet echt slecht.
Toch is daar die knagende twijfel. Dat sluimerende gevoel dat ergens, diep vanbinnen, iets anders op je wacht. Maar wat als ik die sprong waag en alles fout gaat? Wat als het onbekende niet de gouden toekomst brengt die ik verwacht? Soms voelt het alsof ik gevangen zit tussen twee werelden: de vertrouwde middelmatigheid en de verleiding van iets groters, iets nieuws. Het probleem? Geen idee wat dat “iets” eigenlijk is.
De Lokroep van het Onbekende
Iedereen kent die momenten wel. Je zit vast in een sleur, terwijl je op Instagram jaloers naar foto’s kijkt van mensen die in de bergen wandelen of hun droomcarrière achterna jagen. Zij lijken te stralen, alsof ze alles hebben opgegeven om een leven vol avontuur en passie te leiden. En ik? Ik zit met mijn koffie, in mijn routine. Goh, wat zou ik graag die stap zetten, die sprong maken naar het onbekende! Maar dan komt de andere gedachte: “Is het gras echt wel groener aan de overkant, of zie ik alleen maar wat ik wil zien?”
Want laten we eerlijk zijn, verandering is eng. Het onbekende is eng. Je weet wat je hebt, maar niet wat je krijgt. De middelmatigheid is tenminste voorspelbaar. Je weet wat je kunt verwachten, en soms is dat veilig. De grote vraag is dan: “Moet ik blijven waar ik ben omdat het vertrouwd voelt, of loop ik iets mis door niet te springen?” En ja, als ik niet oppas, schuif ik die beslissing voor me uit tot in het oneindige.
Beslissingen, Twijfels, en Dat Grijze Gebied
De waarheid is dat we vaak verlamd worden door twijfel. Radicale beslissingen nemen voelt alsof je op de rand van een afgrond staat, en wie zegt dat de sprong beter is dan blijven staan? Misschien val ik wel, misschien verlies ik alles wat ik nu heb. Maar aan de andere kant: blijf ik staan, dan blijf ik misschien altijd steken in deze grijze middelmatigheid.
Het probleem met middelmatigheid is dat het je op lange termijn begint te vervelen. Je begint je af te vragen: “Ben ik wel gelukkig?” Het is geen ongelukkige staat, maar ook niet het bruisende, avontuurlijke leven waar je ooit van droomde. En hoewel het onbekende lonkt, houd je jezelf tegen met gedachten als: “Wat als het misgaat?” Die ene vriend die wel sprong, lijkt het allemaal voor elkaar te hebben, maar zie ik ook wat hij allemaal heeft moeten opgeven? Wat hij verloor met zijn radicale keuzes?
Keuzestress
Keuzes zijn niet alleen moeilijk omdat we zoveel opties hebben, maar ook omdat we simpelweg slecht zijn in het voorspellen van de toekomst. Wetenschappers noemen dit “affectieve voorspelling” – oftewel, we zijn verschrikkelijk in het inschatten van hoe gelukkig we zullen zijn na een bepaalde keuze. Dus als je denkt dat het gras aan de overkant groener is, komt dat vooral omdat je brein de neiging heeft om het onbekende rooskleuriger voor te stellen dan het misschien is.
Bovendien, ons brein houdt van veiligheid. Status quo is veilig, vertrouwd, en het kost minder energie om de dingen te laten zoals ze zijn. Maar dat betekent niet dat het altijd de beste keuze is. Die veilige middelmatigheid voelt soms aan als een gevangenis, terwijl de sprong naar iets nieuws misschien wel de vrijheid biedt waar je stiekem naar verlangt.
De Spijt van de Sprong en de Heimwee naar Rust
Maar hier komt het grote dilemma: wat als je die sprong in het onbekende waagt en het toch niet het avontuur is waar je op hoopte? Je verlaat de middelmatigheid, neemt risico’s en komt erachter dat de “groenere” kant van het gras eigenlijk vooral modderig is. Je zit vast, maar nu in onzekerheid en stress. En dan verlang je ineens terug naar die voorspelbare dagen, waarin alles misschien wel grijs was, maar ook stabiel.
Soms is het makkelijker om van een afstand bewonderend te kijken naar mensen die wél durven springen, zonder echt te zien wat ze verliezen met hun keuze. De dingen die je niet ziet: de nachten van twijfel, de offers, de vriendschappen die verwateren, of de stress van het onbekende. We denken dat zij het beter hebben, maar misschien hebben ze net zo veel twijfels als wij. Ze maskeren het alleen beter.
Conclusie: Springen of Niet?
Dus wat doe je? Blijf je hangen in de veilige middelmatigheid of neem je die sprong in het onbekende? Hier is mijn advies: neem geen beslissing vanuit een impuls of de druk om iets te veranderen. De sprong naar iets nieuws kan fantastisch zijn, maar alleen als je goed hebt nagedacht over de gevolgen. Het gras aan de overkant is misschien niet groener, maar je zult nooit weten wat er te ontdekken valt als je blijft waar je bent.
Twijfel is menselijk, en soms is het oké om even stil te staan. Het leven is niet zwart-wit; er is een grijs gebied waar behoud en verandering elkaar ontmoeten. Dus vraag jezelf af: wat heb ik echt nodig om gelukkig te zijn? Misschien is dat iets nieuws, of misschien is het simpelweg waarderen wat je al hebt.
Met een knipoog naar mezelf, Anna O.
