Het is me wat, dat inslijpen van goede gewoontes. Sommige dingen glijden er vanzelf in — ’s avonds op de zetel ploffen, wat televisie kijken, een dutje doen, wakker schieten, en dan met halfgesloten ogen de kast open trekken voor een zak chips, uiteraard vergezeld van een cola zero (want ik let op de calorieën). Die routine vraagt geen enkele motivatie. Ze zit ingebakken, comfortabel en herkenbaar.
Maar dat andere patroon, dat van thuiskomen, eten, wat rondhangen en dan mijn spullen pakken voor een half uurtje wandelen — dat kost me toch iets meer moeite.
De eerste stappen
Toch, geen kommer en kwel: het is me wonderbaar gelukt. Twee avonden op een rij zelfs. En dat telt. Mijn motivatie kwam deels van buitenaf — van wandelapps die mij belonen met stapjes, virtuele muntjes en schatten onderweg — maar ook een beetje van binnenuit. Ik merkte hoe het goed deed, hoe de buitenlucht mijn hoofd leegmaakte en mijn schermtijd niet korter werd.
Misschien is dat de brug waar ik naar op zoek ben: van externe motivatie naar discipline, en van discipline naar gewoonte. Want eens iets gewoonte wordt, is motivatie plots overbodig. De weg van zetel naar kast en terug kan ik zonder nadenken afleggen — waarom zou de weg naar buiten niet hetzelfde kunnen worden?
Waarom slechte gewoontes zo makkelijk winnen
Het blijft een raadsel waarom slechte gewoontes zich zo snel vastzetten en de goede zo stroef van start gaan. Wetenschappers spreken over instant gratification: ons brein verkiest onmiddellijke beloning boven uitgestelde voldoening. Een zak chips geeft direct plezier; een wandeling pas later. Ons dopaminesysteem is oud, koppig en niet bijzonder vooruitziend.
En eerlijk, dat herken ik. Soms voel ik me een spin in dat liedje van Massive Attack — we like it when we”re spinning in his grin — ronddraaiend in mijn eigen web van verleiding, half bewust, half tevreden.
De perfecte collega
Dan kom ik mijn perfecte collega tegen: altijd fris, gedisciplineerd, met gezonde lunch, rechte rug en een sporttas die niet louter decoratief is. Ze lijkt geboren met een interne klok van zelfbeheersing. Geen vettigheid, geen overbodige drama’s, geen futiele roddels — enkel structuur, discipline en smoothies.
En ik, ik moet me bedwingen om niet te draaien met mijn ogen. Niet uit jaloezie, maar uit een soort milde irritatie tegenover zo’n perfecte consistentie. Want ik weet dat ik het nooit zo zal kunnen. En misschien hoeft dat ook niet.
De middelmaat als rustpunt
Misschien is het juist goed dat ik soms toegeef aan het andere. Dat ik nog even op de zetel blijf liggen, dat ik snoep, dat ik te lang scroll of dat ik mijn wandeling één avond oversla. Balans is geen rechte lijn; het is een slingerbeweging tussen de mens die ik wil zijn en de mens die ik op dit moment ben.
Als ik terugkijk naar mijn gewoontes, zie ik dat er best wat slechte wegen zijn die ik niet meer bewandel. Ik heb sporen getrokken in beide richtingen — en ik mag gerust zijn: ik wandel ze niet allemaal meer even diep.
Ik ben de middelmaat. En soms is dat best oké.
Met een groet, Anna O.
