Troost-eten of mezelf gedachteloos volproppen zonder motieven als honger, dorst of nood aan energie; overkomt me regelmatig. Een druilerige dag, een nacht vol eindeloos gepieker, een vervelende werkdag, verdriet over wie er ontbreekt en verdriet door wie er nog is; het zijn allen redenen om me te troosten met een hap.
Deze blogger met vastgeroeste motivatie is ook een troost-eter. Een emo-eter die grenzeloos jaloers is op degene die echte binnenvetters zijn. Binnenvetters die een knoop in de maag krijgen wanneer geconfronteerd met negatieve situaties en emoties. Binnenvetters die afvallen door stress en negatieve emoties te verwerken.
Gemotiveerd eet ik om me te troosten of emoties te vergeten; mijn motivatie om het hongergevoel te stillen is ondergeschikt. Soms ga ik immers gebukt onder concurrerende motieven.
Volproppen
Troost-eten of me volproppen zonder de motivatie “honger” met chips, koekjes, kaas; om een fijn gevoel te creëren of negatieve emoties te verdoezelen gebeurt me enkele keren per week. Eens alles verorberd is, overvalt me het schuldgevoel. Een schuldgevoel dat ook de herstart betekent van het voelen van beladen en droevige gedachten. Een schuldgevoel dat ook gepaard is met het vastberaden en stellige voornemen dat me dit niet meer zal overkomen. Een voornemen dat me wekelijks ontglipt, en me meedogenloos als een boemerang raakt.
Het treft me dat troost-eten, emo-eten of het gedachteloos volproppen steeds gebeurt met hartige, zoete of calorierijke snacks. Nooit zoek ik troost in het eten van appels, peren of pruimen.
Troost-eten doe ik om me beter te voelen. De kauwbewegingen geven me afleiding. De gekende smaken van lekkernijen maken me blij. Mijn maag vult zich en bruist van genot. Erger nog, mijn blije hersenen en volle maag; onthouden dat enig schuldgevoel door te hervallen in emo-eten; kan opgelost worden door een volgende, lekkere hap van het troost-eten.
Emo-eten doe ik niet om de honger te stillen; mijn smaakpapillen trekken samen met de gedachte of die plotselinge, sterke drang naar dat ene ding. Die zak chips die me troost, die negatieve gevoelens overstemt. Het pak koekjes dat me beloont voor mijn zware dag of ellendig leven.
Het probleem is dat ik mijn gedrag achteraf verfoei; maar de motivatie of kracht niet heb om mijn impulsieve gedrag te corrigeren tijdens het proces. Soms overkomt me dit hele gedoe, op een onbewuste manier.
Invloed van emoties op eetgedrag
Beredeneerd eten lukt niet altijd; het eetgedrag kan ook gestuurd worden door automatische en impulsieve drijfveren.
Let op niet enkel negatieve, maar ook positieve emoties wakkeren de drang aan om je vol te proppen. Je hebt eten om je te troosten, en eten om te vieren. Ook het vieren van vrolijke gelegenheden zoals een huwelijk, verjaardag en geboorte gaan gepaard met lange buffetten van lekkernijen.
Smullen
Troost-eten probeer ik te vervangen door smullen met enkel de motivatie om het hongergevoel weg te werken of gewoon te eten. Mijn hongergevoel voed ik door plichtsbewust en tijdig maaltijden te verorberen én voldoende water te drinken (gelukkig heb ik hiervoor mijn motivatiefles als hulpmiddeltje!).
Ook neem ik me voor om mijn probleem aan te pakken. Eten of mezelf volproppen om een ongelukkig moment draaglijker te maken, lost het ongelukkig moment natuurlijk niet op. Ik neem me voor om geen of minder troost-eten aan te kopen. Ondertussen weet ik wel naar welke gelukmakers ik steeds grijp. Eveneens neem ik me voor om geen grote porties te koken, en te mikken op een minimum aan overschot. Overschotjes die me niet meer kunnen verleiden.
Alternatieve gelukmakers
Kauwbewegingen leiden af van emoties, dus alternatieve bewegingen zullen dat zeker ook wel doen. Emoties met snelle en afmattende stappen weg trappen tijdens een lange wandeling, eventueel met een gesprekspartner; lijken me een goede, andere aanpak van de zaak. Eten op automatische piloot, of die ene voet na de andere zetten; zijn alternerende bewegingen die op een monotone manier structuur bieden.
Het herkennen, erkennen en accepteren van negatieve emoties ondersteunen me om weerstand te bieden voor het impulsieve volproppen of emo-eten.
Tenslotte ben ik mijn favoriete criticus, maar ook mijn grootste supporter; vallen kan steeds, terug recht krabbelen is de kunst. Volproppen zonder motivatie of het emo-eten zal me zeker nog overkomen, maar elke dag is een nieuwe kans die ik moet grijpen.
Met een groet, Anna O
