Er zijn van die dagen waarop alles zijn gangetje gaat. Het leven kabbelt rustig voort, en de routine biedt comfort. Je staat op, drinkt koffie, werkt, ontspant. Niks mis mee. En toch bekruipt me soms een gevoel dat er iets mist. Alsof er meer moet zijn dan dit. Maar tegelijkertijd vraag ik me af: is dat écht nodig? Moeten we altijd streven naar meer, of kunnen we juist tevredenheid vinden in wat we al hebben?
De paradox van het alledaagse
Tevreden zijn met wat je hebt is volgens psychologen een belangrijke bron van geluk. Het zorgt voor minder stress en een beter gevoel van welzijn. Uit onderzoek blijkt dat mensen die regelmatig stilstaan bij wat ze al hebben, gelukkiger zijn dan mensen die altijd maar meer willen. Dit wordt “hedonic adaptation” genoemd: het fenomeen waarbij we wennen aan nieuwe dingen en die al snel als normaal beschouwen. Dus, die promotie waar je ooit zo naar verlangde? Die voelt na een paar maanden niet meer zo speciaal en draagt minder bij aan tevredenheid.
Maar tegelijk vertelt de wetenschap ons ook dat groei belangrijk is. Mensen hebben een aangeboren behoefte om zich te ontwikkelen, volgens psycholoog Abraham Maslow. Dit betekent dat we, naast tevredenheid, ook verlangen naar verandering en verbetering. Het lastige is om te bepalen waar die balans ligt.
De kunst van tevreden zijn (of doen alsof)
Tevredenheid is een wonderlijk ding. De wetenschap zegt dat het goed voor ons is, want het vermindert stress en verhoogt ons gevoel van welzijn. Maar als ik eerlijk ben, voelt tevredenheid soms een beetje… saai. Tevreden zijn is geweldig, maar de ironie van het leven is dat we altijd iets meer willen, ook al weten we diep van binnen dat het waarschijnlijk niet per se gelukkiger maakt. Misschien is dat wel gewoon ons brein dat ons voor de gek houdt, constant op zoek naar die volgende dopamine-hit. Je kent het wel: eerst wilde je die promotie, nu heb je hem, maar ineens voelt het als niets meer dan een nieuwe reden om koffie te drinken tijdens de vergadering. Deze voortdurende zoektocht naar zelfverbetering staat soms in contrast met tevredenheid.
Verlangen naar verandering
Verlangen naar iets nieuws is natuurlijk heel menselijk. Ons brein is wired om te zoeken naar nieuwe prikkels, een mechanisme dat ooit overlevingsvoordelen bood. Maar nu, in een tijd waarin we niet meer hoeven te jagen voor ons avondeten, kan dit verlangen naar ‘meer’ soms een bron van onrust zijn. We willen avontuur, verandering, een nieuwe uitdaging – maar durven we het risico te nemen? Want met elke verandering komt ook onzekerheid. Wat als het misgaat? Wat als we iets verliezen dat waardevol is? Het is een constante uitdaging om tevredenheid te midden van deze verlangens te bewaren.
Neurowetenschappelijk gezien houdt ons brein van zekerheid. De zogenaamde “status quo bias” zorgt ervoor dat we liever vastklampen aan wat we hebben, ook al weten we dat er misschien iets beters te halen valt. Deze bias beschermt ons tegen risicovolle keuzes, maar kan er ook voor zorgen dat we kansen laten liggen. Het is een eeuwige strijd tussen zekerheid en groei.
De waarde van het alledaagse
Er is veel te zeggen voor het dagelijks leven en de schoonheid van kleine dingen. Het geluid van vogels in de ochtend, de geur van vers brood, of het eerste kopje koffie op een nieuwe dag. Het lijkt allemaal zo vanzelfsprekend, maar als je leert stilstaan bij deze momenten, blijkt het leven verrassend rijk. Uit onderzoek naar mindfulness blijkt dat het bewust aandacht geven aan kleine, alledaagse dingen de sleutel kan zijn tot meer voldoening. Mensen die vaker genieten van het hier en nu, ervaren minder stress en voelen zich gelukkiger. De kunst van tevredenheid wordt zo versterkt.
Toch, dat verlangen naar iets anders – dat blijft. Het knaagt soms, zelfs op die dagen waarop alles goed lijkt. Het is als een stille stem die vraagt: “Is dit alles?” Tevredenheid en het verlangen naar meer staan voortdurend in balans.
Moet je altijd verandering nastreven?
Dus, moet je altijd voor verandering gaan? Moet je steeds op zoek naar iets nieuws, iets beters? Misschien niet. Het antwoord ligt vaak ergens in het midden. Psychologisch onderzoek toont aan dat de meeste mensen het gelukkigst zijn wanneer ze een combinatie hebben van stabiliteit en groei. Tevreden zijn met wat je hebt is belangrijk, maar jezelf af en toe uitdagen om iets nieuws te proberen, zorgt ervoor dat je blijft groeien. Tevredenheid gaat hand in hand met persoonlijke ontwikkeling.
Je hoeft niet meteen je hele leven om te gooien. Kleine stappen zijn vaak genoeg om die balans te vinden tussen wat vertrouwd is en wat nieuw en spannend voelt. Denk aan een nieuwe hobby, een ander soort vakantie, of zelfs het veranderen van je dagelijkse routine. Het gaat om het vinden van evenwicht tussen genieten van het heden en openstaan voor nieuwe mogelijkheden.
Conclusie: Leven in balans
Als ik iets heb geleerd, dan is het dit: je kunt gelukkig zijn met wat je hebt, en toch dromen van iets anders. Het is de kunst om tevreden te zijn met het alledaagse, maar niet bang te zijn om af en toe iets nieuws te proberen. Het leven draait niet om constante verandering, maar ook niet om vastzitten in hetzelfde patroon. Soms is het een kwestie van een stap naar voren zetten, en soms juist van even blijven staan waar je bent. Deze balans leidt tot meer tevredenheid in het leven.
Dus ja, misschien verlang je naar meer, en misschien is dat ook prima. Maar vergeet niet dat de echte rijkdom vaak te vinden is in de momenten waar we het minst bij stilstaan. Zoals dat kopje koffie. Of die vogel die buiten zingt. Deze momenten van tevredenheid zijn vaak de meest waardevolle.
Ze zeggen dat het leven is zoals fietsen: je moet blijven bewegen om niet om te vallen. Maar laten we eerlijk zijn, af en toe even stilstaan om van het uitzicht te genieten is ook geen slecht idee. Dus of je nu blijft peddelen of besluit om een nieuwe weg in te slaan, onthoud dat het uiteindelijk allemaal gewoon een rit is.
Met een groet, Anna O
