We hebben het allemaal wel eens gedaan: met een zelfverzekerde blik, schouders recht en een masker van overtuiging iets brengen alsof het de bedoeling was. Het leven is immers één groot podium, en soms komt de beste improvisatie pas als de spotlights aangaan. De kunst van doen alsof is overal om ons heen. Je waagt een gok, zet een verhaal neer, en als het goed uitpakt, geef je vrolijk aan dat het precies zo bedoeld was. En als het misgaat? Tja, dan roep je snel dat je weinig tijd had om het voor te bereiden. Vaak doen we maar wat, en zelden zijn we zo doordacht of georganiseerd als we doen voorkomen.
In werkelijkheid improviseren we allemaal. We brengen onze acties naar buiten alsof er een strak plan achter zit, maar vaak proberen we gewoon het beste te maken van wat op ons pad komt. De wereld vraagt zelfvertrouwen, overtuiging en de kunst van het verhaal verkopen. Dus ja, dan zetten we dat masker op, geven het een zetje en hopen op het beste. Want dat is wat we mensen doen: bluffen en doorgaan, en met wat geluk gaan anderen mee in het verhaal.
De Gok van Gespeelde Overtuiging
Je kent het wel. Je krijgt een taak of een project, en je hebt niet de tijd of misschien niet eens de vaardigheden om het perfect te doen. Dus wat doe je? Je zet je beste pokerface op, doet alsof je er helemaal achter staat, en met een vleugje bravoure verkoop je het aan anderen. Dit is het moment waarop je gokt. Als het werkt, ben je een genie. Mensen bewonderen je lef, je schijnbare talent om in het moment te schitteren. “Dit is wat ik doe, het zit in mijn natuur,” zeg je dan met een knipoog. Het is net als dobbelstenen gooien en met een glimlach zeggen dat je wist dat het zes zou worden.
Maar eerlijk is eerlijk, die dobbelstenen landen niet altijd zoals je hoopt. Als je gok niet werkt, als je met een 1 gooit in plaats van die glorieuze 6, heb je altijd de perfecte uitvlucht achter de hand: “Ach ja, ik had weinig tijd.” En plotseling wordt je geforceerde zelfverzekerdheid een kwestie van omstandigheden. Natuurlijk, het had anders gekund, maar kom op, wie heeft tegenwoordig nou echt tijd om alles grondig te doen? Het blijft een gok, en soms verliezen we die. Maar dat geven we niet graag toe.
Maskers, Schouders Recht en een Goed Verhaal
Wat is het dat ons zo vaak doet bluffen door het leven? Misschien is het de druk om altijd perfect te zijn, om altijd georganiseerd, doordacht en professioneel over te komen. En omdat niemand wil toegeven dat we soms gewoon maar wat doen, zetten we ons masker op. Met de schouders recht en een brede glimlach vertellen we het verhaal zoals we denken dat het verteld moet worden. We geven onszelf een duwtje in de rug en verkopen het alsof het van onszelf komt. Het mooie aan menselijke interactie is dat overtuiging vaak belangrijker is dan inhoud. Als je iets vol zelfvertrouwen vertelt, gaan mensen automatisch mee in je verhaal.
Je kunt bijna de appreciatie voelen wanneer anderen naar je kijken en knikken. Het lijkt te werken. Ze geloven het. En op dat moment voel je de drang om te zeggen dat dit precies was wat je bedoelde. Je talent, je flair, het zit allemaal in je vingers. Je doet dit graag, toch? Natuurlijk! Dit is wat je doet. Het masker blijft zitten, want het werkt.
Het Uiteenvallen van de Illusie
Maar wat gebeurt er als het fout gaat? Je waagt de sprong, verkoopt je verhaal, maar de landing is allesbehalve gracieus. Het masker begint te scheuren en de realiteit piept door de naden. Het is verleidelijk om dan een stap terug te doen en te zeggen: “Ik had gewoon te weinig tijd om het goed te doen.” Of misschien geef je een ander extern probleem de schuld: “De omstandigheden waren niet ideaal.” En zo blijft het gevoel van controle intact. Jij had het kunnen redden, als alleen maar…
De waarheid is dat we allemaal, op zijn tijd, een beetje aanmodderen. We zetten onszelf neer als experts, als professionals, maar vaak genoeg bluffen we ons een weg door het leven. En daar is eigenlijk niets mis mee. Het is een overlevingsstrategie. De wereld verwacht vaak dat we alles onder controle hebben, maar niemand heeft het antwoord op alles. We zijn allemaal onderweg, improviserend, en hopen dat de dobbelstenen goed vallen.
We Doen Maar Wat
Het idee dat iedereen om je heen precies weet wat ze doen, is een mythe. In werkelijkheid doen we allemaal maar wat. Soms hebben we een strak plan en weten we precies welke stappen we moeten nemen, maar meestal doen we gewoon ons best met de middelen die we hebben. En ja, we zetten dat masker van overtuiging op om de illusie van perfectie hoog te houden. Want laten we eerlijk zijn, het voelt gewoon beter om te doen alsof we alles onder controle hebben.
Soms werkt dat, en soms niet. En als het niet werkt, is er altijd een uitweg. De “weinig tijd”-kaart, de “omstandigheden”-uitvlucht – allemaal manieren om onszelf de ruimte te geven om menselijk te zijn. We kunnen niet altijd winnen, maar we kunnen wel blijven spelen. Want uiteindelijk zijn we allemaal op zoek naar een manier om te overleven in een wereld die veel meer van ons verwacht dan we vaak kunnen leveren.
Conclusie: De Kunst van Doen Alsof
In een wereld waar overtuiging vaak belangrijker is dan de feiten, hebben we allemaal geleerd om met een zekere flair en bravoure ons verhaal te brengen. Soms zetten we een masker op en doen we alsof we precies weten wat we doen. En als het lukt, voelen we ons even het genie. Maar als het misgaat, is er altijd wel een excuus te vinden. We bluffen, we gokken, en we hopen dat niemand doorheeft dat we eigenlijk gewoon maar wat doen. En dat is misschien wel de grootste kunst van allemaal.
Vertrouw dus gerust op je masker, maar weet dat het oké is als het een keer scheurt. Iedereen doet het, en soms is het juist die kwetsbaarheid die ons de ruimte geeft om echt te groeien. Bluffen we af en toe door het leven? Natuurlijk. Maar zolang we blijven spelen, blijven we leren.
Met zelfverzekerde twijfel, Anna O.
