Vriendschap is een van die relaties in het leven die zowel vanzelfsprekend als complex aanvoelen. Je vrienden zijn er om je op te vangen als je struikelt, je op te beuren als je down bent, en je soms de waarheid te vertellen wanneer je die even niet wilt horen. Maar laten we eerlijk zijn: vriendschap is geen simpel verhaal. Met elke vriend draag ik een ander masker. Ik toon telkens een ander stukje van mezelf, en soms vraag ik me af: Kennen ze me eigenlijk wel echt? En dan komt de ongemakkelijke waarheid naar boven: misschien ben ik zelf niet altijd de beste vriendin die ik zou willen zijn.
Nieuwe Vrienden Vinden: Een Uitdaging op Oudere Leeftijd
Het lijkt wel een universele waarheid: hoe ouder je wordt, hoe moeilijker het is om nieuwe vrienden te maken. Vroeger ging dat bijna vanzelf. Je ontmoette mensen op school, werk, of via vrienden van vrienden, en voor je het wist, had je een kring van mensen om je heen die je “vrienden” noemde. Maar naarmate je ouder wordt, lijkt het alsof die vanzelfsprekendheid verdwijnt. Nieuwe vrienden vinden voelt meer als een klus dan als een organisch proces. Alsof je ergens een onzichtbare grens bent overgestapt waar vriendschappen niet langer vanzelf ontstaan.
Er is zelfs bijna een soort ongemak in het proces: nieuwe mensen ontmoeten voelt ineens geforceerd, alsof je een soort sociaal sollicitatiegesprek moet voeren. En waar we vroeger misschien geen twee keer nadachten over het leggen van nieuwe contacten, lijken we nu meer geneigd om binnen onze bestaande, comfortabele kring te blijven. Je kunt bijna zeggen dat er een negatieve correlatie is tussen leeftijd en het gemak waarmee we nieuwe vrienden vinden. En dat maakt het alleen maar ingewikkelder.
Vriendschap en Maskers
En dan is er nog die andere gedachte: Hoe goed kennen mijn vrienden me eigenlijk? Vriendschap draait om steun en genegenheid, maar dat betekent niet dat je altijd je ware zelf laat zien. Bij elke vriendin draag ik een ander masker. Niet per se om iets te verbergen, maar omdat ik steeds een ander stukje van mezelf toon, afhankelijk van de context. De vriendin met wie ik uren kan praten over mijn diepste onzekerheden is misschien niet dezelfde met wie ik lachend een terrasje pik.
Dus hoe goed kennen ze me echt? Ik voel me gesteund door mijn vrienden, maar er is altijd een klein stukje dat ik achterhoud. Misschien uit zelfbescherming, misschien omdat ik denk dat ze het toch niet begrijpen. En toch, ondanks die maskers, is er liefde. Maar ook hier zit een discrepantie: diezelfde liefde die ik voel, maakt het soms verrassend makkelijk om afspraken af te zeggen. Alsof ik die vriendschap vanzelfsprekend neem, omdat ik weet dat ze er altijd zal zijn, ook als ik er niet ben.
Het Voornemen om een Betere Vriendin te Zijn (en Daarin Falen)
En hier komt de pijnlijke waarheid: soms ben ik er gewoon niet. Ik krijg steun van mijn vrienden, maar als het erop aankomt om er voor hen te zijn, faal ik soms. Ik kan niet tellen hoe vaak ik me heb voorgenomen om een betere vriendin te zijn, meer aandacht te geven, vaker te bellen, niet zomaar een afspraak af te zeggen omdat ik moe ben of even geen zin heb. Maar ondanks die goede voornemens, val ik keer op keer terug in hetzelfde patroon.
Het is alsof ik de rol van “afwezige vriendin” heb aangenomen, zonder het ooit zo bedoeld te hebben. Ik weet dat mijn vrienden me waarderen, dat ze er zijn als ik ze nodig heb, maar het voelt alsof ik dat niet altijd weet terug te geven. En dan komt de schuld: Ben ik wel een goede vriendin? Hoe vaak vertel ik mezelf dat ik het beter ga doen, om vervolgens toch weer af te haken? Ik hou van mijn vrienden, maar toch lijkt het soms alsof ik niet in staat ben om te geven wat zij mij geven.
De Moeite om een Goede Vriendin te Zijn
Waarom is het zo moeilijk om een goede vriendin te zijn? Misschien is het omdat vriendschap, net als elke andere relatie, aandacht en energie vraagt. En naarmate we ouder worden, lijkt er steeds minder van die energie over te blijven. Het leven vult zich met verantwoordelijkheden, werk, familie, en voor je het weet, zie je vrienden niet meer zo vaak als je zou willen. Maar ergens diep vanbinnen weet ik dat het niet alleen aan tijdgebrek ligt. Het is ook mijn eigen onvermogen om altijd die vriendin te zijn die ik graag wil zijn.
Vriendschap vraagt om aanwezigheid, om momenten van oprechte aandacht. En hoewel ik dat weet, merk ik dat ik het soms moeilijk vind om die momenten te geven. Het is alsof ik ergens bang ben om mezelf volledig in die vriendschap te geven, uit angst om te falen, of misschien zelfs uit angst om te dichtbij te komen. De vraag blijft dus altijd: Ben ik wel een goede vriendin? En de zoektocht om dat beter te doen, lijkt nooit helemaal klaar te zijn.
Conclusie: Vriendschap als Spiegel en Groei
Vriendschap is complex. Het is een steunpilaar in moeilijke tijden, maar het is ook een spiegel die je laat zien waar je tekortschiet. Ik voel me gesteund door mijn vrienden, maar tegelijkertijd vraag ik me af of ik ze wel genoeg steun teruggeef. Elke vriendin ziet een ander deel van mij, en misschien is dat prima. Maar het is de balans tussen liefde en afwezigheid, steun en afstand, die zo moeilijk te vinden is.
Wat ik wel weet, is dat vriendschap een reis is – een reis waarin we niet altijd de perfecte vriendin zullen zijn. Maar door de vragen die we onszelf stellen, door die momenten van twijfel en introspectie, kunnen we blijven groeien. Niet door perfect te zijn, maar door er simpelweg te zijn.
Met een knipoog naar vriendschap,
Anna O.
