Het voelt soms alsof ik toeschouwer ben van een surrealistisch toneelstuk, een stuk dat zich afspeelt op het macroniveau van geopolitiek. Wereldmachten die elkaar voortdurend dreigen te overschaduwen, discussies over wie de grootste, sterkste en machtigste is. Als individu lijkt een nieuwe wapenwedloop in volle gang, en het enige dat ik kan doen, is er machteloos naar kijken.
De dreigementen vliegen over en weer. Uitspraken zoals: “Binnen een kwartier kunnen we Brussel van de kaart vegen” of dat Europa misschien niet langer op steun van Amerika kan rekenen, klinken als een nachtmerrie die ik liever negeer, maar die zich steeds meer opdringt. En dan de Europese leiders die ons vragen ons voor te bereiden — noodradio’s aanschaffen, liters water inslaan, droge voeding verzamelen. Het klinkt alsof een apocalyps niet langer een fictief scenario is, maar een reële mogelijkheid. Hoe ga ik met deze situatie om als Idividu?
De angst die overheerst
Het is alsof de chaos van de wereld in golven over me heen spoelt. Hoe meer ik hoor, lees en zie, hoe machtelozer ik me voel. Want wat kan ik, als een enkel individu, doen tegen deze dreiging? Hoe verhoudt mijn kleine leven zich tot de immense krachten die op elkaar botsen? Ik merk dat die angst als een schaduw over me heen hangt. Het doet iets met hoe ik de wereld zie, hoe ik naar anderen kijk, hoe ik naar mezelf kijk als Idividu.
De terugtrekking in de microwereld
Misschien juist daarom voel ik me steeds meer aangetrokken tot wat ik mijn microwereld noem. Een wereld die ik begrijp, een wereld die minder bedreigend is. Het zijn de kleine dingen — mijn dagelijkse routine, de gesprekken met vrienden, het koken van een maaltijd, het lezen van een boek. Het is alsof ik een toevluchtsoord zoek in de eenvoud van het alledaagse, een plek waar ik de chaos buiten kan houden terwijl ik als individu rust zoek.
In die microwereld voel ik een zekere controle, een rust die op het macroniveau volledig ontbreekt. Hier heb ik invloed, hier kan ik beslissingen nemen die daadwerkelijk een verschil maken, al is het maar klein. Hier bestaat geen wapenwedloop, geen dreiging van bombardementen. Alleen het moment, alleen het nu. Het belang van nu is voelbaar voor een Idividu.
Het contrast tussen macro en micro
Het contrast tussen die twee werelden — de macro en de micro — voelt soms bijna absurd. Aan de ene kant de immense, dreigende wereldpolitiek, waar ik niets aan kan veranderen. Aan de andere kant mijn kleine, persoonlijke wereld, waar ik betekenis en houvast vind. Het is een balans die steeds moeilijker lijkt te bewaren. Want hoe kan ik me volledig richten op het kleine, wetende wat er op het grote speelveld gebeurt, ondanks mijn gevoelens als Idividu?
Een keuze voor hoop
Toch is dat misschien precies waar de kracht ligt: in de keuze om me te richten op wat ik wél kan controleren. Om het leven niet volledig te laten overschaduwen door angst, maar ruimte te maken voor licht, hoe klein ook. Misschien is het oké om de macrowereld soms even los te laten, om me te concentreren op wat dichtbij is. Niet uit onverschilligheid, maar uit zelfbehoud, als een zorgend individu.
De wereld lijkt steeds chaotischer te worden, en mijn angst groeit mee. Maar in mijn microwereld vind ik een vorm van rust, een anker dat me helpt om niet te verdrinken in de storm. Misschien is dat niet alleen een toevlucht, maar ook een vorm van weerstand: blijven leven, blijven hopen, ondanks alles wat zich op het macroniveau afspeelt. Zo kan een Idividu in deze tijd rust vinden.
Met een warme groet,
Anna O.
