Soms heb je van die kleine momentjes. Ze komen zomaar, zonder aankondiging, en stellen op wereld- of macroniveau weinig voor, maar in mijn hoofd maken ze rimpels. Je loopt door de straat en de geur van verse wafels omhelst je. Twee oude dametjes op een terras praten en lachen luid, en hun vrolijkheid waait tot bij mij. Je glimlacht zonder het te willen, en de dag lijkt plots wat lichter te dragen.
Een collega maakt een grap, niet bijzonder goed, maar precies raak genoeg. Je lacht — half uit beleefdheid, half omdat het goed doet.
Op de trap merk je dat het lieveheersbeestje van gisteren vriendjes heeft gekregen. Tien zelfs. En ergens denk je dat het iets te betekenen heeft. Aan je bureau zwaai je naar de collega in het andere gebouw. Zij zwaait terug, en jullie weten allebei: het is niets, maar tegelijk is het iets.
Het zijn die kleine dingen die de dag in evenwicht houden. Kleine stukjes menselijkheid die zich verstoppen tussen lawaai en verplichtingen, maar daar standvastig blijven liggen.
Het gewone dat verwarmt
In de broodjeszaak dat korte babbeltje met iemand die je naam niet kent, maar die lacht alsof ze dat doet.
Of gisteren, toen er een poes onder een auto zat en plots de hele straat naar buiten kwam. Mannen met plannen, vrouwen met manden, kinderen die aanwijzingen gaven alsof het een missie van wereldbelang was. En toen het beestje eindelijk bevrijd werd, voelde iedereen zich even beter, alsof er iets hersteld was wat niemand benoemd had. Zelfs de dierenarts glimlachte — en dat zegt veel.
Sommige momenten hebben geen mensen nodig. Mijn kat die me elke ochtend komt begroeten op het toilet — trouw als een kleine bewaker van routine. Of dat liedje op de radio dat me terugwerpt naar een zomer die zacht was van licht en zorgeloosheid. De eerste kerstetalages, te vroeg maar troostend. De vrouw die passeert en er gewoon mooi uitziet zonder het te beseffen.
Ik word blij van films die me raken, van vallende bladeren, van het lauwe licht dat mijn woonkamer vult voor de avond echt valt. Het zijn stukjes schoonheid die nergens over gaan en net daarom blijven hangen — kleine, nutteloze mirakels die iets in mij opwarmen.
De wetenschap van het kleine
Er is blijkbaar een verklaring, zeggen onderzoekers. Ze noemen het micro moments of positive affect: kleine ervaringen van verbinding of verwondering die je hersenen herkennen als betekenisvol.
Een geur, een glimlach, een handeling die niets verandert maar toch iets losmaakt. Ze laten kleine elektrische golfjes door je hoofd lopen, zacht maar voelbaar. Ze herstellen iets in je, zonder dat je weet wat er stuk was.
Misschien is dat waarom ik ze onbewust verzamel. Omdat ik ergens weet dat ze me rechthouden, dat ze de dag ritselen vanbinnen. Dat ze me eraan herinneren dat er, ondanks alles, altijd iets is om even bij stil te staan.
Het draagvlak van het gewone
Soms denk ik dat geluk geen hoogtepunt is, maar een draad. Dun, onzichtbaar, maar sterk genoeg om de dag te dragen.
De geur van wafels. Het miauwen van mijn kat. Het lachen van twee oude dametjes. Ze weven zich door mijn dag, stil maar standvastig, en houden alles bijeen wat uit elkaar dreigt te vallen.
Ik weet dat ik ze morgen weer tegenkom — die kleine momenten. Sommige zal ik herkennen, andere zal ik pas achteraf voelen. Maar ze zijn er, altijd, als zacht bewijs dat het gewone soms het wonderlijke is.
Met een groet, Anna O.
